Dommeldal 18-12-2020
Deze keer weer een knooppuntenwandeling uitgezet. Nu bij Eindhoven. Het was weer een mooie wandeling van 14 km door het Dommeldal ten westen van Waalre.
We starten onder een samenkomst van de A2 en A67, knooppunt de Hogt. Bij veel mensen nog bekend als de Poot van Metz.
Bij het uitzetten van de wandeling wilden wij zoveel mogelijk langs de Dommel lopen, door de natuur. Daardoor zijn het 2 lussen geworden. De ene rechts en de andere links van de Onze Lieve Vrouwedijk
De tocht loopt langs de Dommel en onder de snelwegen door. Een samenspel van kriskras lopende snelwegen en een rustig kabbelende Dommel. Op de pijlers staan vele graffitis geschilderd. Zwart-wit en kleurrijk. Voor de een is het kunst, voor de ander ….. .
We wandelen nu rond de slibopvang. De Dommel loopt door hierdoor heen. Het pad was “heerlijk” modderig. Het soppende geluid van onze schoenen vermengt met getjilpt van vogels en op de achtergrond het razende verkeer. Halverwege kwamen we een paar dames tegen die ons vertelde dat het pad verderop zeer nat was. Aan het einde van het pad hadden wij kunnen zeggen dat wat zij gelopen hadden niet zo erg was als wat ze nog moesten lopen.
Bij de sluizen steken we de Dommel over. Hier is het verval vrij groot. Er staan dan ook bordjes in de berm dat kanovaarders uit moeten stappen en na de sluizen weer verder kunnen.
Via het fietspad aan de andere zijde van de slibopvang lopen we weer terug naar de viaducten. We passeren onze auto, die wat gezelschap heeft gekregen en lopen de 2e lus.
Ons pad loopt nu evenwijdig aan de A67 met zijn opvallend vele vrachtwagens. De tegenstelling is hier erg groot. Rechts de snelweg en daarachter het dorp ASML. Links ons liggen uitgestrekte weilanden. Rustig met hier en daar een vogel die op zoek is naar voedsel. Pikkend in de grond op zoek naar die ene pier of op de grond liggende zaden.
Even verderop loopt de tocht via een verharde weg over in een breed zandpad. Hier moeten we ineens door een hekje het weiland in. Gelukkig zijn er wandelaars ons voor geweest en hebben het spoor in het gras al gemaakt naar het volgende hekje. Nu lopen we over een smal pad langs de Dommel. Wat een rust en stilte is er hier. Door het riet zien we eenden en meerkoeten rustig zwemmen in het water. Af en toe schrikt er een eend op en vliegt klapwiekend en luid gakkend weg. Weer een klaphekje en een weiland met spoor. Op het klaphekje staat een waarschuwing voor grazende runderen. Ze waren er niet, alleen wij.
We komen weer op de verharde weg en lopen over het fietspad. Dit is niet echt ons ding. Opletten voor fietsers. De een belt en de ander roept. Je hebt een pingbel of een tringbel of de bel doet het niet en sommige hebben zelfs geen bel. Wel leuk is het dat we de Volmolen passeren. Deze molen ligt in de Dommel en doet dienst als waterkrachtcentrale. Hij levert aan 20 huishoudens stroom.
We wandelen nu geruime tijd over de verharde weg, tussen de weilanden door. Als we bijna in Waalre zijn lopen we weer op een breed zandpad vol met brede sporen van tractorbanden. De sporen staan vol water, zodat we af en toe moeten “slootje springen”. In de verte zien we de gebouwen van ASML met een bouwkraan alweer opdoemen.
Zoals zo vaak zit het hem in zijn staart. Meestal een zwaar stuk, het Venijn. Nu zit het eens mee. Een mooi stukje nieuwe natuur in wording. Er loopt een lange houten vlonder door dit gebied om de kwetsbare bodem te ontzien. De vlonder loopt slingerend verder en ik ben op zoek naar bijzondere planten. Er staan veel pionier planten, de zonnedauw kon ik helaas niet zo vlug vinden. Op de verschillende bankjes zat een enkeling heerlijk te genieten in de zon.
Een mooie afsluiting van onze wandeling door het Dommeldal.
