Blog

De zonsopkomst Strabrechtse Heide 19-12-2020

We zijn al vroeg op pad. We willen graag de zon op zien komen en genieten van het Gouden Uurtje. De weersverwachting voor vandaag zijn gunstig. Het is kwart voor 8 als we de Strabrechtse Heide oplopen. We zijn de eersten en dus de enigste mensen die er zo vroeg zijn. Zelfs de vogels laten zich nog niet horen. Het pijpenstrootje heeft een schitterende warm gouden kleur. Zo mooi goudgeel.
We boffen!!! De lucht is helder en er zijn bijna geen wolken. Wel lopen er verschillende lijnen van vliegtuigen. Een mooie lucht, wat betekent een mooie zonsopkomst.
Als we in de richting van de vogelkijkhut lopen zien we in het westen de weinige wolken lila-paars kleuren. Ten teken dat de zon eraan komt.
We maken al slenterend veel foto’s. We willen natuurlijk niets missen.
Opeens lijkt het wel of er een helikopter overkomt vliegen. Ik vroeg me op dat moment af wie die verstoorder was. Het geluid zwelt aan, wat op de stille heide bijna oorverdovend is. Dan zien we plotseling honderden ganzen vliegen boven het Beuven. De ganzen hadden er een overnachting geboekt zonder ontbijt. Ze moesten dus op zoek naar eten en natuurlijk allemaal tegelijk. Ontbijten in het weiland van een boer even verder op. Het is een schitterend gezicht al die luid gakkende ganzen die in slierten vliegen, elke hun weg zoekend. En op de achtergrond kleurt de lucht steeds roder.

Het fototoestel blijft klikken.
We lopen verder naar de vogelkijkhut en gaan binnen even zitten kijken naar de achtergebleven ganzen en andere watervogels. Wat later komt er een vroege vogelaar binnen. Even een praatje. Toch gaan we weer verder. We willen de zonsopkomst zien in het open veld.
Een klein stukje verder staat een vogelkijkwand. Hier hebben we een prachtig uitzicht. Om ongeveer kwart voor 9 zien we de eerste glimp van de zon boven de bomen. Eerst een klein stukje en dan gaat het heel snel. Binnen 5 minuten staat er een grote rood-oranje bol boven de bomen.
Het fototoestel klikt, klikt en klikt.
“Morgenstond heeft goud in de mond.” Het is een schitterend schouwspel. Alle tinten rood. Je blijft er constant naar kijken. We hebben nog niet eerder zo lang over die ene kilometer gedaan. Dan is plotseling het magische van de zonsopkomst voorbij. Er staat nu  gewoon ’n zon aan de hemel. Als we verder lopen zien we de zon steeds hoger staan.
We moeten toch maar verder. En hebben even later de zon in ons gezicht. De lage zon is al lekker warm, maar heeft ook een nadeel. Het licht is fel en belemmerd ook je uitzicht een beetje.
Toch zien we vele tientallen pootafdrukken op ons pad. Eerst dachten we aan reeën of misschien wel wilde zwijnen. Het zijn er teveel. Welke dieren lopen er met zovelen? Schapen dus!! Die lopen met honderden pootjes over de  Strabrechtse Heide. Schitterend gezicht met de honden als wachters.
Dan komen we bij de Hoenderboom. Het punt waar vanouds 5 gemeenten bij elkaar kwamen: Someren, Mierlo, Heeze, Maarheeze en Lierop. Door gemeentelijke herindeling is dit teruggebracht naar 2 gemeenten nl. Someren en Heeze-Leende.
Lopend door ’n hek in de afrastering komen we de grote grazers tegen. Ze kijken even nieuwsgierig op, maar we zijn niet interessant genoeg. Ze buigen hun hoofd weer naar de grond voor een lekker polletje gras. Doordat de zon steeds hoger klimt schijnt hij nu over de heide en verwarmt de grond. Hierdoor ontstaat mist. De nevel hangt  als een sluier boven de heide en geeft iets mysterieus.
Het fototoestel klikt en klikt weer.
In de verte horen we ’n klok luiden. De klok van huize Witven luid voor de mis van 10 uur. Huize Witven, vroeger een opvanghuis voor vrouwen en meisjes, vooral via de voogdijraad. Later een verzorgingstehuis vooral voor nonnen en nu algemeen.
We krijgen allebei zin in koffie, maar we moeten toch nog een eindje lopen naar de auto. Dus maar even de pas erin. We komen steeds meer wandelaars, alleen of samen, fietsers en hardlopers tegen. Van de stilte die er was in de vroege ochtend is niet veel meer over.