Knooppunten wandeling Hugterheide bij Maarheeze 10-01-2021
Vandaag blijven we dicht bij huis. De weersvoorspellingen zijn bewolkt en droog. Vannacht heeft het gevroren en ziet de wereld eruit alsof er een wit randje omheen zit.
We lopen door de bossen van ’n woonwijk, landgoed Kamersven genaamd. Het voelt niet als een woonwijk. De huizen staan vrij ver uit elkaar. We komen uit bij een klein ven in een heideveld, waarover hoogspanningsmasten lopen. Het vennetje ligt redelijk diep in het landschap. Daardoor zagen we ze eerst niet. Aan de rand stonden 2 reeën. Samen aan de waterkant of ijsbaan. Gelukkig hadden we toevallig net het fototoestel in de aanslag om dit plaatje vast te leggen. Bij elke klik keken ze onze kant op. Alsof ze wisten dat we er waren. Op het vennetje lag een laagje ijs. Ik had al hele voorstellingen alla Bambi. Glijdend over het ijs. Helaas. Deze reeën bleven op de kant. We hebben een paar minuten mogen genieten van dit cadeautje op de vroege ochtend. Onze dag kan niet meer stuk. Dan vinden ze dat ze genoeg geposeerd hebben en springen weg. Wel gevangen in beeld.
Nog beduusd van hetgeen we gezien hebben, lopen we verder en steken de doorgaande weg, koenraadtweg, over. We passeren een detectiesysteem. Hiermee worden automobilisten gewaarschuwd voor overstekende dieren. Dit stuk bos ligt tussen de panweg en de koenraadtweg. We lopen een stuk parallel aan de koenraadtweg en komen uit op een sintelpad, rummeling. Dit pad gaat over in een verharde weg en komt uit in het gehucht Hugten. Dit gehucht grenst aan de Hugterheide, Sterkselse Aa en Sterksels kanaal.
Als je de geschiedenis van dit gehucht opzoekt, vind je de naam al in de 13e eeuw. Eigendom van Engelbert van Horne. De vermoedelijke bouwer van kasteel Cranendonck. Het gehucht bestond toen uit een hof met een laatbank en ’n watermolen. Een laatbank is een soort rechtbank. Men oordeelden er over conflicten van laten, half horigen.
Nu bestaat het voornamelijk uit boerderijen van begin vorige eeuw, een villa, kapelletje en recente boerderijen.
We steken in Hugten weer de doorgaande weg over, naar het Hugterheide. Het pad wat we belopen is een tractorsporen pad. In de sporen staat veel water met een laagje ijs. Onze kleinkinderen zouden er een nat speelfestijn van maken. Alhoewel, niet alleen de kleinkinderen! Pret voor groot en klein.
De Hugterheide is niet zoals de naam doet denken, een heideveld. Het is een bos dat grenst aan het Weerterbos. Samen grensoverschrijdend, Noord-Brabant en Limburg. Dit bos is ongeveer 100 jaar geleden aangeplant met voornamelijk naaldbomen. Om het stuifzand vast te houden en het naaldhout voor de mijnbouw. Er is een project voor edelherten. Ze leven in een omheind stuk landschap op het Limburgse deel. Tijdens de bronstijd is het behoorlijk druk met toeristen.
Heel stiekem komt de zon tevoorschijn als we voorbij het omheinde stuk bos en heide lopen. Helaas laten de edelherten zich niet zien. Het uitzicht is nu wel prachtig. De laaghangende zon over de licht mistige heide. Je voelt meteen de warmte van de zon op je gezicht. Ik denk ook meteen aan de extra vitamine D.
We passeren het grenskerkmonument, ook wel grenskerkje in de volksmond. Dit openluchtkerkje is zo’n 300 jaar geleden ontstaan. Het deed dienst als noodkerk in de 17e eeuw. Tijdens en na de 80-jarige oorlog was een katholieke eredienst lange tijd officieel verboden. Onder strikte voorwaarden werd dit grenskerkje gedoogd.
We vervolgen onze wandeling en komen de grote uitkijktoren tegen. Veel gebruikt tijdens de bronstijd van de edelherten, maar er is ook nu een prachtig uitzicht. De uitkijktoren is gebouwd op plek waar vroeger een boerderij, grashut, stond. De geschiedenis van deze boerderij gaat terug naar begin 19e eeuw. Een boerderij met een groot stuk gras.
Na het maken van de nodige foto’s lopen we verder. Het pad wordt ook gebruikt door auto’s. Na een tijdje slaan we rechtsaf. Hier lopen we over de grens met restanten van een stuifzand gebied. We duiken daarna weer de bossen in. Lopend over een smal slingerend pad komen we na enige tijd uit op een parkeerplaats. Vanaf deze plaats lopen we langs de philipsweg naar onze auto.
Onze wandeling zit er weer op. Het was een vroege, frisse maar vooral heerlijke wandeling met als kers op de taart onze ontmoeting met de reeën. Echt super!!
73-46-41-5-55-56-57-10-80-73 start aan de Philipsweg in Maarheeze 10,5 km
